هر متریال، شخصیت خاص خود را به شیء می‌دهد.
برنج، استیل و چوب، هرکدام کیفیت متفاوتی به فرم نهایی می‌بخشند.
گرمای برنج، شفافیت استیل و بافت چوب، سطح، جزئیات و حضور نهایی شیء را شکل می‌دهند.
وقتی متریال شروع به شکل‌گرفتن می‌کند، تناسب، انحنا و سطح کم‌کم هویت شیء را تعریف می‌کنند. قطعه‌ای که در ابتدا فقط بخشی ساده از فلز بود، به‌تدریج حجم و شخصیت می‌گیرد و به فرم نهایی خود نزدیک‌تر می‌شود.
حرارت، متریال را برای مرحله بعد آماده می‌کند. فرم اولیه شکل گرفته، اما شیء هنوز تا کامل‌شدن فاصله دارد. از اینجا، متریال وارد مرحله‌ای دقیق‌تر می‌شود؛ جایی که شکل‌دهی، پرداخت سطح، تعادل و جزئیات به‌تدریج شخصیت نهایی قطعه را تعریف می‌کنند.
پس از شکل‌گیری فرم، سطح کم‌کم شخصیت پیدا می‌کند. با کار دقیق دست، چکش‌کاری کنترل‌شده و تنظیمات ظریف، بافت و جزئیات به‌تدریج روی قطعه شکل می‌گیرند.
پس از شکل‌دهی، چکش‌کاری و پرداخت، سطح شروع به آشکار کردن شخصیت نهایی خود می‌کند. بافت کنترل‌شده‌تر می‌شود، بازتاب‌ها تمیزتر می‌شوند و متریال‌های مختلف به‌صورت یک شیء یکپارچه دیده می‌شوند.
آنچه امروز می‌سازیم، حاصل همه چیزهایی است که پیش از آن آمده‌اند. متریال‌ها، فرم‌ها، تکنیک‌ها و جزئیات در گذر زمان و با تجربه، تکرار و دقت تکامل پیدا می‌کنند. هر شیء بخشی از این مسیر را با خود حمل می‌کند و به ادامه داستانی از ساختن، بهترشدن و یادگیری تبدیل می‌شود.
